ബംഗ്ലാദേശിലുടനീളം ഹിന്ദുക്കൾ കൊല്ലപ്പെടുന്നത് തുടർക്കഥയാവുന്നു. ബംഗ്ലാദേശിലെ ഹിന്ദു കൂട്ടക്കൊലകൾ ഒറ്റപ്പെട്ട കുറ്റകൃത്യങ്ങളല്ല. അവ പരാജയപ്പെട്ട വ്യവസ്ഥിതിയുടെ ആവർത്തനങ്ങളാണ്

ന്യൂഡൽഹി: 2025 ഡിസംബറിൽ ബംഗ്ലാദേശിലുടനീളം ഹിന്ദുക്കൾ കൊല്ലപ്പെടുന്നത് ഒറ്റപ്പെട്ട കുറ്റകൃത്യങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ഹിന്ദു ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ദീർഘകാല പീഡനങ്ങളുടെ ഏറ്റവും പുതിയ ആവിഷ്കാരമാണ്. ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ ചുരുങ്ങിയത് പന്ത്രണ്ട് ഹിന്ദുക്കളെങ്കിലും കൊല്ലപ്പെട്ടു. 

ഇതിൽ പല മരണങ്ങളും ആൾക്കൂട്ട അക്രമങ്ങളിലൂടെയും മറ്റുമാണ് സംഭവിച്ചത്. രാഷ്ട്രീയ അശാന്തിയും മതപരമായ തീവ്രവാദവും ഭരണഘടനാപരമായ പരാജയങ്ങളും ഒത്തുചേരുമ്പോൾ ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ എത്രത്തോളം വേഗത്തിൽ ആക്രമിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതിലേക്കാണ് ഇത് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്.

ദീപു ചന്ദ്ര ദാസ്, അമൃത് മണ്ഡൽ, ദിലീപ് ബോർമൻ, പ്രന്തോഷ് കർമകർ, ഉത്പൽ സർക്കാർ, ജോഗേഷ് ചന്ദ്ര റോയ്, സുബോർണ റോയ്, ശാന്തോ ദാസ്, റിപ്പൺ കുമാർ സർക്കാർ, പ്രതാപ് ചന്ദ്ര, സ്വാധിൻ ചന്ദ്ര, പോളാഷ് ചന്ദ്ര എന്നിവരാണ് കൊല്ലപ്പെട്ടവർ. 

ഓരോ മരണവും വെവ്വേറെയുള്ള കുറ്റകൃത്യങ്ങളായി അവതരിപ്പിക്കാൻ അധികൃതർ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും, ഇവയുടെ ആവർത്തന സ്വഭാവം ഇത് വെറുമൊരു യാദൃശ്ചികതയല്ലെന്നും, വ്യവസ്ഥാപിതമായ ആക്രമണമാണെന്നും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

ബംഗ്ലാദേശിലെ ഹിന്ദുക്കൾക്കെതിരെയുള്ള പീഡനങ്ങൾ ആ രാജ്യത്തിന്റെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ ഘടനയിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയിരിക്കുന്ന തീവ്രവാദത്തിന്റെ തെളിവാണ്. 

ഭാരതവിരുദ്ധ പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന വർഗീയ വിദ്വേഷം ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ ജീവിതസാഹചര്യത്തെ മോശമാക്കിയിരിക്കുന്നു. 

ഹിന്ദുക്കളോടുള്ള ശത്രുതയെ തീവ്രവാദമായി കാണുന്നതിന് പകരം ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ പ്രതിരോധമായി ചിത്രീകരിക്കാനാണ് പൊതുസമൂഹം ഇപ്പോൾ ശ്രമിക്കുന്നത്. മാറ്റം, പരിഷ്കരണം, വിദ്യാർത്ഥി പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വാക്കുകൾ ഈ മാറ്റങ്ങളെ ന്യായീകരിക്കാനുള്ള വെറും പുകമറ മാത്രമാണ്. 

പ്രായോഗികതലത്തിൽ, തീവ്രവാദ അജണ്ടകൾ നടപ്പിലാക്കാനും ഭാരതത്തിന്റെ ആഗോള വളർച്ചയ്ക്ക് തടസ്സമായി നിൽക്കുന്ന ഒരു രാജ്യമായി ബംഗ്ലാദേശിനെ മാറ്റാനുമാണ് ഈ ആഖ്യാനങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഇതിനിടയിൽ അവിടുത്തെ ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ ഈ പ്രത്യയശാസ്ത്ര പോരാട്ടത്തിലെ ഇരകളായി മാറുന്നു.

ഡിസംബറിലെ കൊലപാതകങ്ങളിൽ വലിയൊരു ഭാഗവും 'ദൈവനിന്ദ' ആരോപിച്ചാണ് നടന്നത്. തെളിവുകളോ ഔദ്യോഗിക പരാതികളോ അന്വേഷണമോ ഇല്ലാതെ തന്നെ ആൾക്കൂട്ടത്തെ ഇളക്കിവിടാനും അക്രമങ്ങൾ അഴിച്ചുവിടാനും ഇത്തരം ആരോപണങ്ങൾ ധാരാളമാണ്. 

ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ ഇരകൾക്കെതിരെ മറ്റ് കുറ്റാരോപണങ്ങൾ ഉന്നയിക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും, നിയമപരമായ നടപടികൾക്ക് പകരം ആൾക്കൂട്ട നീതിയാണ് നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ടത്.

മൈമൻസിംഗ് ജില്ലയിലെ വസ്ത്രനിർമ്മാണ തൊഴിലാളിയായ ദീപു ചന്ദ്ര ദാസിന്റെ കൊലപാതകം ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. ഇസ്ലാം മതത്തെക്കുറിച്ച് മോശമായി സംസാരിച്ചു എന്നാരോപിച്ച് ആൾക്കൂട്ടം അദ്ദേഹത്തെ മർദ്ദിക്കുകയും മരത്തിൽ കെട്ടിയിട്ട് തൂക്കിക്കൊല്ലുകയും ശേഷം തീയിടുകയും ചെയ്തു. 

എന്നാൽ പിന്നീട് നടന്ന അന്വേഷണത്തിൽ ദൈവനിന്ദയ്ക്ക് തെളിവുകളൊന്നും ലഭിച്ചില്ല. ഇതുപോലെ തന്നെ രാജ്ബാരി ജില്ലയിൽ അമൃത് മണ്ഡലും തല്ലിക്കൊല്ലപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്രിമിനൽ പശ്ചാത്തലം ഉയർത്തിക്കാട്ടി വർഗീയ വശത്തെ തള്ളിക്കളയാനാണ് അധികൃതർ ശ്രമിച്ചത്. 

എന്നാൽ പ്രതി ന്യൂനപക്ഷ വിഭാഗത്തിൽ പെട്ടവനാകുമ്പോൾ നിയമപരമായ നടപടികൾ പാലിക്കപ്പെടുന്നില്ല എന്ന ഭയം ഇത് വർദ്ധിപ്പിച്ചു.

വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള തീവ്ര ഇസ്ലാമിക ഗ്രൂപ്പുകൾ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ലക്ഷ്യമിട്ട് മതപരമായ ദേശീയതയെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. കൃത്യമായ ഭരണ അജണ്ടകളില്ലാത്ത ഇത്തരം ഗ്രൂപ്പുകൾ വോട്ട് ബാങ്കിനായി ഹിന്ദുക്കളെ ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുന്നു. 

മുഹമ്മദ് യൂനുസിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഇടക്കാല സർക്കാർ ഈ കൊലപാതകങ്ങളെ അപലപിക്കുകയും ചില അറസ്റ്റുകൾ നടത്തുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഹിന്ദു ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്ക് ഇത് ആശ്വാസം നൽകുന്നില്ല. അക്രമം നടന്ന ശേഷമുള്ള അപലപനത്തേക്കാൾ അത് തടയാനുള്ള മുൻകരുതലുകളാണ് വേണ്ടത്.

ബംഗ്ലാദേശിലെ ഹിന്ദു പീഡനം എന്നത് ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നായി മാറിയിരിക്കുന്നു; ഒരേപോലെയുള്ള ആരോപണങ്ങൾ, ആൾക്കൂട്ട ആക്രമണങ്ങൾ, മരണങ്ങൾ, ഒടുവിൽ അധികൃതരുടെ പൊള്ളയായ ഉറപ്പുകൾ. രാഷ്ട്രീയ അസ്ഥിരതയും തീവ്രവാദവും ഭാരതവിരുദ്ധ നിലപാടുകളും ഒന്നിക്കുമ്പോൾ ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ എന്നും ഇരകളാക്കപ്പെടുന്നു.

കുറ്റാരോപണങ്ങൾ നിയമപരമായ രീതിയിൽ കൈകാര്യം ചെയ്യപ്പെടുകയും രാഷ്ട്രീയ ലാഭങ്ങൾ നോക്കാതെ ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്ക് സംരക്ഷണം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നത് വരെ ബംഗ്ലാദേശിലെ ഹിന്ദു പീഡനം തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും.