മാഹി മൂപ്പൻ സായിപ്പിന്റെ ഹിൽ ടോപ്പിൽ, സക്കറിയ ‘ആത്മകഥ’ വായിച്ചൊരു അപൂർവ സന്ധ്യ

മാഹി: ആൾക്കൂട്ടങ്ങളില്ല, നീണ്ട പ്രസംഗങ്ങളില്ല, വേദി–ഗാലറി വേർതിരിവുകളുമില്ല — എഴുത്തുകാരുടെ തമ്മിലുള്ള തുറന്ന സംവാദവും വായനയും മാത്രം കേന്ദ്രമായ ഒരു സാഹിത്യസന്ധ്യ. റിവേറി പുതുവത്സരാഘോഷങ്ങളുടെ ഭാഗമായി മാഹിയിൽ സംഘടിപ്പിച്ച ഈ എഴുത്ത് സംഗമം, മാഹിയുടെ സാംസ്കാരിക ചരിത്രത്തിൽ അപൂർവമായൊരു അനുഭവമായി മാറി.

പുതുച്ചേരി കലാ–സാംസ്കാരിക വകുപ്പും മാഹി അഡ്മിനിസ്ട്രേഷനും മാഹി നഗരസഭയും ചേർന്ന്, “അറബിയുടെ അമ്മ” നോവൽ വായനക്കൂട്ടത്തിന്റെ സഹകരണത്തോടെ മാഹി ഗവൺമെന്റ് ഹൗസിൽ സംഘടിപ്പിച്ച സാഹിത്യസായാഹ്നം, ഔപചാരിക ആഘോഷങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറിനിന്ന സർഗ്ഗാത്മക കൂട്ടായ്മയായി ശ്രദ്ധ നേടി.

View this post on Instagram

A post shared by Mansoor Palloor (@mansoorpalloor)

സാഹിത്യസന്ധ്യയിലെ പ്രസക്ത ഭാ​ഗങ്ങൾ 

മയ്യഴിയിൽ സന്ധ്യ മയങ്ങി, സൂര്യൻ മന്ദമായി മറഞ്ഞുതുടങ്ങിയപ്പോൾ, മയ്യഴിയുടെ ഹിൽ ടോപ്പിൽ സക്കറിയ തന്റെ പ്രശസ്ത കഥയായ “ആത്മകഥ” വായിച്ചു. വായനയുടെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ കഥയിലെ ശബ്ദം, ഒരാളുടെ ജീവിതം മറ്റൊരാളോട് പതിയെ തുറന്നുപറയുന്നതുപോലെ ഒഴുകി.

“ഇത്തവണ ഉരുളിക്കുന്നത് 1945 ജൂൺ 5-മലയാളിയായി ജനിച്ചു . മലയാളിയെങ്കിൽ മലയാളി വേറെ എന്ത് ചെയ്യാൻ .…” സക്കറിയൻ ശൈലിയിലുള്ള വാചകങ്ങളിലൂടെ, കഥ ഓർമ്മകളുടെ പാളികൾ തുറന്നു.

അവിടെ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് ഒരു കഥാവായനയല്ലായിരുന്നു; എഴുത്തുകാരൻ തനിക്ക് മുന്നിലുള്ള എഴുത്തുകാരോട് സംഭാഷണത്തിലായിരുന്നു.

കഥ മുന്നോട്ട് പോകുന്തോറും, മനുഷ്യന്റെ ഒറ്റപ്പെടലും കാലത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദ ക്രൂരതയും അതിലിടയിലൂടെയുള്ള ലളിതമായ ഹാസ്യവും ഒരേ സമയം ഉയർന്നു.

കഥ അവസാനിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടായ നിശ്ശബ്ദത — അത് ഒരു പ്രതികരണക്കുറവല്ല, മറിച്ച് ആത്മകഥയുടെ അവസാന വാചകമായിരുന്നു. ആ നിശ്ശബ്ദത തന്നെയാണ് ഈ സാഹിത്യസന്ധ്യയുടെ യഥാർത്ഥ ഭാഷയായി മാറിയത്.

മാഹി ഗവൺമെന്റ് ഹൗസിൽ, എം. മുകുന്ദന്റെ എഴുത്തിലൂടെ മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ അനശ്വരമായ മൂപ്പൻ സായിപ്പിന്റെ മാളികമുറ്റത്ത്, അപൂർവമായൊരു സന്ധ്യയായിരുന്നു അത്. അവിടെ ആ ദിവസം ആഘോഷിക്കപ്പെട്ടത് പുതുവത്സരമല്ല; എഴുത്ത് തന്നെയായിരുന്നു.

റിവേറി പുതുവത്സരാഘോഷങ്ങളുടെ ഭാഗമായി, പുതുച്ചേരി കലാ–സാംസ്കാരിക വകുപ്പും മാഹി അഡ്മിനിസ്ട്രേഷനും മാഹി നഗരസഭയും ചേർന്ന് സംഘടിപ്പിച്ച ഈ സാഹിത്യസന്ധ്യ, പതിവ് വേദി–ഗാലറി ക്രമീകരണങ്ങളെയും ഔപചാരിക പ്രസംഗങ്ങളെയും അവഗണിച്ചു.

എഴുത്തുകാർ തമ്മിലുള്ള നേരിട്ടുള്ള സംവാദമായി മാറിയ ഈ സംഗമം, മൻസൂർ പള്ളൂർ എഴുതിയ “അറബിയുടെ അമ്മ” എന്ന നോവലിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, വായനക്കൂട്ടത്തിന്റെ സജീവ പങ്കാളിത്തത്തോടെയാണ് മുന്നേറിയത്.

ആൾക്കൂട്ടങ്ങളില്ലാത്തതിനാൽ തന്നെ, സാഹിത്യത്തിന്റെ ആന്തരിക ശബ്ദം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കപ്പെട്ടു.

സെൻട്രൽ ഹാളിലെ ചെറിയ സ്വാഗതച്ചടങ്ങിന് ശേഷം, എഴുത്തുകാർ മൂപ്പൻ സായിപ്പിന്റെ ബംഗ്ലാവിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് നീങ്ങി. അവിടെ അവരെ കാത്തിരുന്നത് ലൈറ്റുകളോ ബാനറുകളോ അല്ല — വെള്ളിയാംകല്ലിന്റെ മൃദുവായ പ്രകാശവും മയ്യഴിയുടെ കാറ്റും മാത്രം.

എം. മുകുന്ദൻ, സക്കറിയ, ബെന്യാമിൻ, ശിഹാബുദ്ദീൻ പൊയിത്തുംകടവ്, എസ്. ഹരീഷ്, ഷീല ടോമി, ലിജേഷ് കുമാർ, കെ. വി. സജയ്, വി. കെ. സുരേഷ്, ജിൻഷ ഗംഗ, താഹ മാടായി, ബിജു പുതുപ്പണം — മലയാള സാഹിത്യത്തിന്റെ പല തലമുറകളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന എഴുത്തുകാർ ഒരേ വൃത്തത്തിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, വേദിയും പ്രേക്ഷകരും എന്ന വിഭജനമില്ലാതായി.

ബെന്യാമിൻ, എസ്. ഹരീഷ്, ഷീല ടോമി എന്നിവർ തങ്ങളുടെ എഴുത്തുയാത്രകളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. അത് പ്രസംഗങ്ങളായിരുന്നില്ല; ഓർമ്മകളായിരുന്നു. ആശയങ്ങളായിരുന്നില്ല; അനുഭവങ്ങളായിരുന്നു. എഴുത്ത് എങ്ങനെ ജീവിതത്തോടും കാലത്തോടും ഏറ്റുമുട്ടുന്നു എന്ന ചോദ്യങ്ങൾ, ഔപചാരികതകളില്ലാതെ പങ്കുവെക്കപ്പെട്ടു.

ഈ സാഹിത്യസന്ധ്യയെ വേറിട്ടതാക്കിയത് പ്രശസ്തരുടെ സാന്നിധ്യമോ സർക്കാരിന്റെ പങ്കാളിത്തമോ അല്ല.
എഴുത്തിനെ വീണ്ടും എഴുത്തുകാർക്കിടയിൽ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന ഒരു ആശയം ആയിരുന്നു അതിന്റെ ശക്തി.
കാഴ്ചക്കാരില്ലാതെ, ആൾക്കൂട്ടങ്ങളില്ലാതെ, എഴുത്ത് തന്നെ മുഖ്യ കഥാപാത്രമായ ഒരു സന്ധ്യ.

പരിപാടിക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയത് മാഹി അഡ്മിനിസ്ട്രേഷൻ സൂപ്രണ്ട് എ. പ്രവീൺ, സോമൻ പന്തക്കൽ, ഷിനോജ് സൈൻ എന്നിവർ ചേർന്നായിരുന്നു.

മാഹിയുടെ സാംസ്കാരിക ഭൂപടത്തിൽ ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പായി അല്ല — ദീർഘകാലം ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നൊരു ചരിത്ര ഓർമ്മയായി തന്നെയാണ് ഈ  സന്ധ്യ നിലനിൽക്കുക.