ലോക കേരളസഭ മുതൽ ശബരിമല വരെ. ധൂർത്ത്, മൗനം, മറവികൾ ! അയ്യന്റെ പേരിൽ ഉയർന്ന ചോദ്യങ്ങൾ മാളത്തിൽ ഒതുങ്ങിയോ ? ചോദ്യങ്ങളെ വേദിക്കു പുറത്താക്കി ചിരിയോടെ മുന്നേറുന്ന ഒരു ഭരണകാലത്തിന്റെ പരിഹാസക്കണ്ണാടി - കന്നാസും കടലാസും

ലോക കേരളസഭ—ഈ സർക്കാരിന്റെ അവസാന ധൂർത്ത്—എന്ന തലക്കെട്ട് എഴുതാൻ പേന തേടുമ്പോൾ തന്നെ മഷി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. സ്ഥിരം മുഖങ്ങൾ, സ്ഥിരം പഞ്ചനക്ഷത്ര തീറ്റ, സ്ഥിരം “നോക്കി വായിക്കൽ”. പേരിൽ ലോകം; പ്രവൃത്തിയിൽ ലോബി. 

പ്രാഞ്ചിയേട്ടന്മാരുടെ സംസ്ഥാന സമ്മേളനം പോലെ, കൈയടി മുൻകൂട്ടി തീരുമാനിച്ചും ചായയുടെ ചൂട് കണക്കാക്കിയുമുള്ള സംഗമം. നാട്ടിലെ കുഴികൾക്ക് പാച്ച് വേണ്ട സമയത്ത്, വേദിയിൽ പാച്ച് വർക്ക്.

ഈ ബഹളത്തിനിടയിൽ ഒരിക്കൽ കേരളത്തെ കുലുക്കിയ ശബരിമല—അത് എന്തേ മറന്നുപോയി? അയ്യന്റെ പേരിൽ ഉയർന്ന ചോദ്യങ്ങൾ മാളത്തിൽ ഒതുങ്ങിയോ? “അയ്യന്റെ സ്വർണ്ണം” എന്ന വാക്ക് കേട്ടാൽ ചിലർ കാതടയ്ക്കുന്നു; ചിലർ കണ്ണടയ്ക്കുന്നു.

 പ്രത്യേക അന്വേഷണസംഘം ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ കിടന്ന രോഗിയെ പൊക്കിയതോടെ കഥ അവസാനിച്ചുവെന്ന് ചിലർ ആശ്വസിച്ചോ ? പ്രശാന്തും കടകംപള്ളിയും വാസവനും—ചോദ്യങ്ങളുടെ കാറ്റ് ശമിച്ചതോടെ ചായയ്ക്ക് സമയം കണ്ടെത്തിയോ ?

ചാനലുകൾ മിണ്ടുന്നില്ല—മിണ്ടിയാൽ പരസ്യം മുറിയുമോ എന്ന ഭയം. കോൺഗ്രസ്സുകാർ എല്ലാം മറന്നതുപോലെ—തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കലണ്ടർ തുറക്കുമ്പോൾ ഓർമ്മ വരുമോ? തന്ത്രിയെ പൂട്ടിയത് മുതൽ ബിജെപിക്കാരും മൗനം—മൗനം പാലിച്ചാൽ വോട്ടു വരുമെന്ന വിശ്വാസമോ?

പ്രതിപക്ഷനേതാവിനെ നേമത്തിൽ തളച്ചിടാൻ വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രിയുടെ തത്രപ്പാട്—വിദ്യാഭ്യാസം പരീക്ഷയ്ക്കല്ല, രാഷ്ട്രീയ അഭ്യാസത്തിനാണെന്ന പാഠം.

കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ പയ്യന്നൂരിൽ മുഖം വെളുപ്പിക്കൽ തുടരുന്നു—വെളുപ്പ് കൂട്ടിയാൽ പഴയ പാടുകൾ മായുമോ?

തട്ടിപ്പ് ബജറ്റുമായി കൊട്ടാരക്കര മെയിൽ ബാലഗോപാലൻ—അക്കങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്യുമ്പോൾ, യാഥാർത്ഥ്യം കാഴ്ചക്കാരൻ.

ലൈസൻസില്ലാത്ത റിപ്പോർട്ടർ ചാനലും ലൈസൻസുള്ള കിറ്റെക്സും നേർക്കുനേർ—നിയമം ആരുടെ കൈയിൽ ഏതു നിമിഷം മാറുമെന്ന കളി. കോടികൾക്കൊന്നും വിലയില്ലാത്ത മാനനഷ്ടക്കേസുകൾ—വിലയുള്ളത് സമയം മാത്രം; അതും കോടതിയിൽ.

എലിയെ പേടിച്ചു ഇല്ലം ചുട്ടത് പോലെ, ഐ.ടിയെ പേടിച്ചു ജീവൻ ഒടുക്കിയ കോൺഫിഡൻസുകാരന്റെ കഥ—പേര് പറയാതെ പറഞ്ഞാൽ പോലും നെഞ്ച് കുത്തും.

ഈ എല്ലാം ചേർന്ന ബഹളത്തിനിടയിൽ മറക്കരുത് ശബരിമല. രാഷ്ട്രീയ കണക്കുകൾ മാറിയാലും, വിശ്വാസത്തിന്റെ കണക്കുകൾ മാറുന്നില്ല. അയ്യപ്പ സ്വാമിയുടെ അനുഗ്രഹം കേരളത്തിന് വേണം—വേദികളിൽ വാക്കുകളായി അല്ല, പ്രവൃത്തികളായി. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് കുറ്റമല്ല; മറുപടി മറയ്ക്കുന്നതാണ്.

അവസാനം, പഴയ വരി വീണ്ടും വരുന്നു—ചിരിയോടൊപ്പം കുത്തുന്ന പോലെ:

“സ്വർണ്ണം കട്ടത് ആരപ്പാ — സഖാക്കളാണ് അയ്യപ്പാ.”

ഇത് വിധിയല്ല; ഇത് ഒരു കാലത്തിന്റെ പരിഹാസക്കണ്ണാടി. നോക്കാൻ ധൈര്യമുള്ളവർക്ക് മാത്രം.